Naturalne, łagodne,obustronne obniżenie terenu, biegnie ukosem od strony lasu, przecinając prudnicką szosę w okolicy przystanku autobusowego, mija dawny gościniec (kino), a następnie biegnie skrótem pod ulicą Wiejską  w kierunku stawu Kalusznik. Na mapach dno tego obniżenia stanowią wydzielone działki o numerach 33 i 7,  a pod niewielką warstwą gleby, w betonowych rurach, płynie nim od strony lasu woda, która jeszcze nie tak dawno ciekła sobie swobodnie odkrytym rowem. Jak twierdził p. Franciszek Geisler ( Sołtys), kiedyś  była to woda wyjątkowo czysta, którą można było swobodnie wykorzystywać do prania, czy nawet do pojenia bydła. Może właśnie dlatego jedne z najstarszych zabudowań w Mosznej powstawały akurat w sąsiedztwie tego rowu. Nikt nawet nie przypuszczał, że "wykopaliskowe" roboty ziemne, przy budowie ogrodzenia, dostarczą niespodziewanie dowodu na istnienie tu osadnictwa już u zarania naszych dziejów...

U zwiedzających, zespół pałacowo - parkowy w Mosznej, bardzo łatwo zauważyć pewien emocjonalny dysonans. Z jednej strony, nieukrywany, niemal odruchowy zachwyt niesamowitym urokiem tego miejsca a z drugiej, jego przytłaczający ogrom, bogactwo formy i swoista " ponadnaturalność", skłania często do powątpiewania w rzetelność własnych ocen,  gdyż w obecnej formie obiekt funkcjonuje przecież zaledwie około ... 100.  lat... . Pomimo tak młodego wieku jest jednak niezwykle cenny, zjawiskowo piękny, jedyny i niepowtarzalny. Jakie wiec przyjąć , w takim przypadku, poprawne kryteria oceny ? Czy tylko w oparciu o wywoływane emocje? Czy przyjmując przy ocenie jako kryterium wyłącznie  miarę czasu - cenniejsze,  im starsze - nie popełniamy przypadkiem fatalnego w skutkach błędu ? Oczywiste, że wcale nie musimy go popełniać,  ponieważ           ( przewrotnie )  prawdziwie wiekowa wartość pałacu nie wynika wcale z jakiegokolwiek metrykalnego dokumentu, lecz z niezwykłej,  historycznej treści, finezyjnie zaprojektowanej i  mistrzowsko zrealizowanej  "wielowiekowej" formy architektonicznej. Nie tylko bryła pałacu oraz jej otoczenie, ale każdy starannie  dopracowany szczegół , potrafi do nas przemówić  głosem różnych epok. Chociaż, najwięcej  zależy jednak od samego ... "słuchacza" ... a więc od tego, kto, gdzie, kiedy i jak dokładnie przyłoży ... "ucho". Gdyby tak sięgnąć po przykłady , możemy łatwo dojść do wniosku, że wyobraźnia, którą uruchomił architekt, by stworzyć to dzieło, z pewnością nie była zawieszona w historycznej próżni ...